سلام

الان داشتم این غزل حافظ رو می خوندم :ماشیخ وواعظ کمتر شناسیم ......../تا رسیدم به این مصرع :

" یا لیت شعری حتام القاة"/...وبعد

خواستم مثل پارسال بنویسم بهار باشما بماند ....اما چه عیدی  و بهاری  صدسال سیاه به این سالهانباشد،نیاید که بماند.

خاکستر ترس پاشیده اند روی صورت شب ها و روزهای ما....خسته ایم وخفه وبه جای خواب ..،کابوس   / هرچه به ساعت تحویل سال نزدیک تر می شوم

روایت زیبای شهیار ترانه را زمزمه می کنم : ما بهاری وسط پاییزیم /عاشقانه های حلق آویزیم /برگ زردیم و  فرو می ریزیم /من وتو دوباره برمی خیزیم ....

نیمای مردستان گفت :

"درشبی اینگونه با بیدادش آیین /رستگاری بخش –ای مرغ شباهنگام –مارا /وبه ما بنمای راه ما به سوی عافیتگاهی /هرکه را-آی آشنا پرور -ببخشا بهره از روزی که می جوید /

رستگاری روی خواهد کرد/وشب تیره بدل باصبح روشن  گشت خواهد"

آمین ./

ازسطر چه بهار بی بارانی  ...بی خیال می شوم و می نویسم :

نوروز باستانی مبارک

باروایت شیرین نظامی  گنجوی :

بهاری نو برآر ازچشمه ی نوش .

.....

 این غزل هم ازسال هشتاد ویک ،روی دست دلم مانده .تقدیم به شما

 چرا حوالی شعرم قدم زنانی که

نمی نویسمت آن را چنان بخوانی که

کلام تازه ی مارا به باد بسپاری

وروی حرف خودت هم فقط بمانی که

برو نمی کشمت مرگ تو کمی دوری ست

-بکش که عشق منی کاشکی بدانی که   

 منم فقط به نگاه تو سخت محتاجم

دوچشم را به تلافی چه می درانی که

به هیچ جای جهان برنمی خورد بانو

همیشه فرصت گل نیست ،می توانی که ...

به یمن نام شما خواجه شعرها می گفت

بمان عروس غزل درتو هست "آنی"، که

به مرد دربدر تاهمیشه ات گفتی

زنی به کسوت گل،ماه دخترانی که

به طعنه ها زدی ام تا نبینمت اما

چگونه سوی خودت بازمی کشانی! که

گمان نمی کنم آخر دوباره ای باشد

نه من همیشه همینم نه تو همانی که ...

 ۸۱/شیراز

پ ن : به زودی تازه تر به روز می شوم ..